รางวัลของครูอนุบาลไม่เคยอยู่บนเวทีแต่อยู่ในหัวใจของเด็ก

Rueankham

2 ชั่วโมงที่แล้ว

เพราะคำว่า วันนี้คุณครูสวยจังค่ะ คือรางวัลที่ไม่มีในใบประกาศ ทุกคนอาจมองว่าอาชีพครูอนุบาลคือการสอน ก ข ค สอนนับเลข ร้องเพลง หรือดูแลเด็ก ๆ ในแต่ละวัน แต่สำหรับครูอนุบาลแล้ว ความสุขที่แท้จริงกลับซ่อนอยู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่หลายคนอาจมองข้าม ทุกเช้าทันทีที่ก้าวเข้าห้องเรียน จะมีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นเสมอ
"วันนี้คุณครูสวยจังค่ะ"
"คุณครูใส่ชุดสวย"
"หนูชอบชุดวันนี้ของคุณครู"
คำพูดเพียงไม่กี่คำจากเด็กอนุบาล อาจฟังดูธรรมดา แต่สำหรับครูแล้ว มันคือรอยยิ้มแรกของวัน เป็นกำลังใจที่ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการเตรียมการสอน การจัดห้องเรียน หรือการดูแลเด็กหลายสิบคนหายไปแทบจะในทันที เด็กวัยอนุบาลยังไม่รู้จักการพูดเพื่อเอาใจใคร พวกเขาพูดในสิ่งที่รู้สึกจริง ๆ เมื่อเด็กบอกว่าครูสวย แปลว่าเขากำลังมองครูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความไว้ใจ และความผูกพันและมีอีกประโยคหนึ่งที่ครูหญิงได้ยินอยู่แทบทุกวัน
"วันนี้หนูอยากมาโรงเรียน"
"หนูมาหาเพื่อน ๆ"
"หนูมาหาคุณครูด้วย"
ประโยคนี้อาจเป็นเพียงคำบอกเล่าของเด็กคนหนึ่ง แต่สำหรับครู มันคือคำยืนยันว่าห้องเรียนแห่งนี้เป็น "พื้นที่แห่งความสุข" ของเด็กเพราะเป้าหมายของการศึกษาปฐมวัย ไม่ใช่เพียงการทำให้เด็กอ่านออก เขียนได้ เท่านั้น แต่คือการทำให้เด็กอยากมาโรงเรียนทุกเช้า อยากเรียนรู้ อยากเล่น อยากพบเพื่อน และอยากเจอคุณครู เมื่อเด็กเดินเข้าห้องพร้อมรอยยิ้ม โบกมือทักทายอย่างมีความสุข นั่นหมายความว่าเขารู้สึกปลอดภัย รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า และเชื่อมั่นว่าจะมีคนคอยรับฟังและดูแลเขา ความสัมพันธ์เล็ก ๆ เหล่านี้เอง คือรากฐานสำคัญของการเรียนรู้ทั้งหมด
ครูอนุบาลไม่ได้มีความสุขเพราะได้รับคำชมจากผู้ใหญ่เพียงอย่างเดียว แต่มีความสุขเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งที่เคยร้องไห้ทุกเช้า วันนี้เดินเข้าห้องเรียนด้วยรอยยิ้ม มีความสุขเมื่อเด็กที่เคยไม่กล้าพูด กล้ายกมือเล่าเรื่องหน้าชั้นเรียนมีความสุขเมื่อเด็กแบ่งของเล่นให้เพื่อน ช่วยเหลือกัน หรือพูดคำว่า "ขอบคุณ" และ "ขอโทษ" ได้จากใจ มีความสุขเมื่อเด็กบอกว่า "หนูทำได้แล้วค่ะ"สิ่งเหล่านี้อาจไม่มีถ้วยรางวัล ไม่มีใบประกาศ และไม่มีเสียงปรบมือจากผู้ชม แต่เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนเป็นครูบางครั้ง ครูอาจเหนื่อยกับการเตรียมสื่อการสอน กลับบ้านค่ำ ใช้เวลาหลังเลิกงานคิดกิจกรรมใหม่ ๆ เพื่อให้เด็กได้เรียนรู้อย่างสนุก แต่เพียงได้ยินเสียงเล็ก ๆ ว่า"วันนี้คุณครูสวยจังค่ะ"หรือ"พรุ่งนี้หนูจะมาโรงเรียนอีกนะ เพราะหนูอยากมาเจอคุณครู"หัวใจของครูก็เต็มไปด้วยพลังอีกครั้ง เพราะสุดท้ายแล้วความสุขของครูอนุบาลไม่ได้วัดจากคำชื่นชมมากมาย ไม่ได้วัดจากรางวัลที่ได้รับ หรือความสำเร็จที่ใครมองเห็น แต่วัดจากเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ดวงตาที่เป็นประกาย และความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ตื่นเช้ามาพร้อมความคิดว่า"วันนี้หนูอยากไปโรงเรียน"นั่นคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นเหตุผลที่ทำให้ครูอนุบาลหลายคนยังคงยิ้มได้ในทุก ๆ วัน แม้จะเหนื่อยเพียงใดก็ตาม เพราะสำหรับครูแล้ว การได้เป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กที่มีความสุขของเด็กคนหนึ่ง คือความสำเร็จที่ประเมินค่าไม่ได้