เสียงเล็ก ๆ ที่ดังชัดเจนในวันที่เราได้พบกัน

สุรีรัตน์

1 ชั่วโมงที่แล้ว

“ครูเมย์” เสียงเรียกที่ดังมาแต่ไกล พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้ครูต้องหันกลับไป มองทุกครั้ง ภาพนี้เกิดขึ้นอยู่เสมอเมื่อเราได้พบกันนอกโรงเรียน แต่ใครจะรู้ว่าเด็กหญิงคนเดียวกันนี้ กลับมีท่าทีที่แตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในโรงเรียน

ในห้องเรียน หนูน้อยเป็นเด็กหญิงที่ค่อนข้างขี้อาย เวลาที่เข้ามาพูดคุยกับครูมักจะใช้เสียงเบา ๆ และดูเขินอายอยู่เสมอ แต่เมื่อพบกันหนูน้อยก็มักจะเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม ราวกับมีเรื่องราวบางอย่างอยากเล่าให้ครูฟัง

สิ่งที่ทำให้ครูอดยิ้มไม่ได้คือ เมื่อได้พบกันนอกโรงเรียน หนูน้อยกลับเป็นฝ่ายเริ่มทักทายก่อนเสมอ ทันทีที่มองเห็นครูจากระยะไกล เสียงเรียกชื่อครูก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน บางครั้งถึงกับตะโกนเรียกสุดเสียง เพื่อให้ครูหันกลับมามอง ก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้าง ๆ มาให้ราวกับกำลังบอกว่า “หนูเห็นครูแล้วนะ” หากอยู่ใกล้กันหนูก็จะรีบวิ่งเข้ามาหา พร้อมเรียกชื่อครูด้วยความดีใจ ส่วนครูเองก็มักจะทักทายกลับด้วยคำถามง่าย ๆ “มาทำอะไรเอ่ย” บทสนทนาของเราอาจไม่ได้ยาวนานเป็นเพียงการถามไถ่เรื่องราวเล็ก ๆ แต่ทุกครั้งกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความรู้สึกดี ๆ

เมื่อเราเห็นภาพเหล่านี้อยู่บ่อย ๆ ครูจึงรู้สึกว่าเรายังมีอีกหลายมุมของนักเรียนที่รอให้ทำความรู้จัก แต่หากมองเพียงภาพที่เห็นในโรงเรียน เราอาจจดจำหนูน้อยในฐานะเด็กหญิงขี้อายที่พูดกับครูด้วยเสียงเบา ๆ แต่เมื่ออยู่นอกโรงเรียน หนูน้อยกลับเป็นคนที่ส่งเสียงเรียกครูได้ดังที่สุด

เรื่องราวเล็ก ๆ นี้ทำให้ครูได้เรียนรู้ว่า เด็กคนหนึ่งอาจแสดงออกแตกต่างกันไปตามสถานที่และบรรยากาศ บางคนอาจไม่ค่อยพูดในห้องเรียน แต่กลับพูดเก่งเมื่ออยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยหรือกับคนที่รู้สึกสบายใจ สิ่งเหล่านี้ทำให้ครูอยากเปิดโอกาสให้ตัวเองได้สังเกต พูดคุย และทำความรู้จักนักเรียนให้มากกว่าสิ่งที่เห็นในห้องเรียน

สำหรับครูการได้ยินเสียงเรียก... “ครูเมย์” ดังมาแต่ไกลในทุกครั้งที่พบกัน อาจจะเป็นเพียงเหตุการณ์ธรรมดา แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ครูยิ้มได้เสมอ เพราะนอกจากจะได้เห็นรอยยิ้มและความสดใสของหนูน้อยแล้ว ยังทำให้ครูได้รู้จักนักเรียนคนหนึ่งมากขึ้น ได้เห็นอีกมุมที่อาจไม่เคยเห็นในห้องเรียน ยิ่งได้รู้จักมากขึ้น ครูก็ยิ่งเข้าใจว่านักเรียนแต่ละคนมีเรื่องราวและมีจังหวะการเติบโตเป็นของตัวเอง การได้เฝ้ามองสิ่งเหล่านี้แม้จะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ หรือรอยยิ้มในวันธรรมดา ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งของการเป็นครู

เพราะบางครั้ง สิ่งที่มีคุณค่าของการเป็นครู อาจไม่ได้อยู่เพียงการได้เห็นว่านักเรียนเรียนรู้อะไรหรือทำอะไรได้สำเร็จ แต่อยู่ที่การได้รู้จักพวกเขามากขึ้นในทุก ๆ วัน ได้เห็นมุมเล็ก ๆ ที่อาจไม่เคยเห็น และได้เฝ้ามองพวกเขาค่อย ๆ เติบโตในแบบที่เป็นตัวเอง และบางทีเสียงเรียก “ครูเมย์” ในวันธรรมดาวันหนึ่ง ก็อาจเป็นหนึ่งในความสุขเล็ก ๆ ที่ทำให้ครูตระหนักว่า การได้ทำความรู้จัก เข้าใจ และเฝ้ามองนักเรียนเติบโต คือความงดงามอย่างหนึ่งของการเป็นครู