ครูไม่ได้เก่งขึ้น...เพราะสอนมานาน

รัชธา

1 ชั่วโมงที่แล้ว

หลายคนมักคิดว่า เมื่อสอนมาหลายปี ครูก็น่าจะเก่งขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อฉันย้อนมองเส้นทางของตัวเอง ฉันกลับพบว่า สิ่งที่ทำให้ฉันเติบโตในวิชาชีพครู ไม่ใช่จำนวนปีที่สอน หากแต่เป็นเด็ก ๆ ทุกคนที่เดินเข้ามาในห้องเรียน ในช่วงแรกของการเป็นครู ฉันเคยเชื่อว่า หน้าที่ของครูคือการถ่ายทอดความรู้ให้ดีที่สุด จัดการห้องเรียนให้เป็นระเบียบ และทำให้เด็กทุกคนเรียนตามแผนที่วางไว้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันพบว่า ห้องเรียนจริงไม่เคยดำเนินไปตามแผนได้ทุกครั้ง เด็กแต่ละคนมีพื้นฐานที่แตกต่างกัน มีครอบครัวที่แตกต่างกัน มีความสุข ความทุกข์ และเรื่องราวที่แตกต่างกัน บางคนร้องไห้ในวันเปิดเทอม เพราะคิดถึงเพื่อนที่ย้ายโรงเรียน บางคนไม่กล้าพูดความในใจ แต่เลือกถ่ายทอดผ่านจดหมายแผ่นเล็ก ๆ บางคนสวมเสื้อกันหนาวทุกวัน เพราะกำลังซ่อนความไม่มั่นใจเอาไว้ บางคนถูกมองว่าเรียนอ่อน ทั้งที่เมื่อเปลี่ยนวิธีประเมิน เขากลับสามารถตอบคำถามได้อย่างเข้าใจ และบางคนแสดงพฤติกรรมที่ผู้ใหญ่อาจมองว่าเป็นปัญหา ทั้งที่แท้จริงแล้ว พฤติกรรมเหล่านั้นอาจเป็นเพียงภาษาที่เขาใช้บอกว่า "ช่วยเข้าใจหนูหน่อย" เด็กแต่ละคนเหมือนหนังสือคนละเล่ม ไม่มีเล่มไหนเหมือนกัน และไม่มีเล่มไหนที่อ่านจบได้ในวันเดียว ยิ่งได้สอน ยิ่งได้พบเด็กหลากหลาย ฉันก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองยังต้องเรียนรู้อีกมาก ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะสังเกตก่อนตัดสิน เรียนรู้ที่จะรับฟังก่อนให้คำแนะนำ เรียนรู้ที่จะตั้งคำถามกับพฤติกรรม มากกว่าตัดสินจากสิ่งที่เห็นเพียงภายนอก และเรียนรู้ที่จะยอมรับว่า บางครั้งครูก็ไม่ได้มีคำตอบสำหรับทุกเรื่อง เมื่อก่อน ฉันเคยคิดว่า ครูที่เก่ง คือครูที่สอนเก่งที่สุด แต่วันนี้ ฉันกลับเชื่อว่า ครูที่เก่ง คือครูที่ไม่หยุดเรียนรู้ เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง เรียนรู้จากเพื่อนร่วมงาน และที่สำคัญที่สุด คือเรียนรู้จากเด็ก ๆ เพราะในทุกวันที่ฉันเดินเข้าห้องเรียน เด็กไม่ได้เป็นเพียงผู้เรียนเท่านั้น แต่เขายังเป็น "ครู" ที่สอนให้ฉันเข้าใจชีวิต เข้าใจความแตกต่าง และเข้าใจความหมายของคำว่า "การศึกษา" มากขึ้นในทุกวัน หลายครั้งเด็กสอนให้ฉันรู้ว่า ความเงียบก็มีความหมาย น้ำตาอาจเป็นภาษาของความคิดถึง การไม่ส่งงานอาจไม่ใช่ความขี้เกียจเสมอไป และคะแนนสอบก็ไม่สามารถบอกศักยภาพทั้งหมดของเด็กคนหนึ่งได้ บทเรียนเหล่านี้ไม่มีอยู่ในตำรา แต่มีอยู่ในห้องเรียน มีอยู่ในทุกคำถาม ทุกปัญหา และทุกเรื่องราวที่เด็กแต่ละคนมอบให้ วันนี้ หากมีใครถามว่า "ครูเก่งขึ้นเพราะอะไร" ฉันคงตอบได้อย่างเต็มหัวใจว่า ฉันไม่ได้เก่งขึ้น...เพราะสอนมานาน แต่เก่งขึ้น...เพราะเด็ก ๆ ทุกคนที่เคยเดินเข้ามาในชีวิต ได้สอนให้ฉันเป็นครูที่เข้าใจผู้เรียนมากกว่าเดิม และนั่นอาจเป็นบทเรียนที่มีค่าที่สุดของการเป็นครู เพราะสุดท้ายแล้ว... คนที่เติบโตจากห้องเรียน ไม่ได้มีเพียงนักเรียนแต่รวมถึงครูด้วย